De bevalling van ons tweede kindje. Een inleiding met behulp van een ballon en wee-opwekkers. In mijn blog Zwangerschapsverlof | Zwangerschapsupdate #3 lees je wat er aan mijn bevalling vooraf ging. Maar laten we nu starten met mijn bevallingsverhaal, een bevalling na inleiding.

Bijna 39 weken zwanger

Ik was 38 weken zwanger toen ik officieel goedkeuring kreeg voor een geplande inleiding. De inleiding zou gaan plaats vinden op zondag 13 december 2020. Ik zou dan officieel bijna 39 weken zwanger zijn. 38 weken en 4 dagen om precies te zijn. De afspraak was gemaakt en we kregen de opdracht om zondag avond om 18:00u naar het ziekenhuis te bellen. We zouden dan te horen krijgen of we konden komen of niet, dit i.v.m. eventuele drukte.

Op van de zenuwen!

De tijd was dan eindelijk daar. Ik was super zenuwachtig en hoopte heel erg dat we naar het ziekenhuis mochten komen. Alles was geregeld, Mika was uit logeren en ook voor de dieren werd gezorgd. Wat een rust! Nu nog hopen dat we mogen komen!

Om stipt 18:00u hing ik natuurlijk aan de telefoon, en jawel, we mochten komen! Jeej! We mochten ons om 19:15u komen melden in het ziekenhuis, spannend!

Natuurlijk waren wij netjes op tijd in het ziekenhuis, waar we een kamer toegewezen kregen. Allereerst werd er een CTG gemaakt. Dit is ter controle van de gezondheid van jezelf en je kindje, jullie moeten de inleiding natuurlijk wel beide aankunnen.

Duurt lang!

Na de CTG zou er iemand moeten komen om te controle hoever mijn ontsluiting al gevorderd was. Deze persoon zou dan ook meteen het ballonnetje plaatsen. Maar jeetje! Wij hebben hier uren op moeten wachten! Wat duurde dat ontzettend lang! Niet normaal gewoon! Na de lange wachttijd kwam er dan eindelijk iemand controleren en het ballonnetje plaatsen. Dit was echter pas rond 23:00u in de avond. Je kan je vast wel voorstellen dat ik behoorlijk geïrriteerd was!

Het is namelijk ook nog zo, dat wanneer blijkt dat je ontsluiting al 3cm of meer is. Dat je dan naar huis gestuurd word, om de volgende dag terug te komen voor het breken van de vliezen en het verdere inleiden van de bevalling.

Maar gelukkig mocht ik blijven en ging het plaatsen van het ballonnetje ook soepel. Het ballonnetje moest er de hele nacht in blijven zitten, en zou als het goed is, voor verdere ontsluiting gaan zorgen. Ik moest hiervoor in het ziekenhuis overnachten, dit in verband met mijn keizersnede bij de geboorte van mijn zoon Mika.

De nacht

Na het plaatsen van het ballonnetje moest ik wederom 30 min aan de CTG om te kijken of alles goed bleef gaan. Hierna mocht in dan eindelijk gaan proberen te slapen. Ik zeg hierbij proberen want het ballonnetje zelf voel je niet, maar het vorderen van de ontsluiting wel! Ik kreeg enorme buikpijn. Stel jezelf menstruatiepijn voor, en dan de ergste vorm die je jezelf voor kan stellen. Door deze pijn kon ik dus niet slapen. Ik kreeg een slaappil. Welke ervoor gezorgd heeft dat ik een paar uurtjes slaap kon pakken. De pijn was echter zo intens dat ik dus amper een oog dichtgedaan heb. Uiteindelijk nam de pijn in sterkte af, achteraf dus doordat ik inmiddels de 3cm ontsluiting bereikt had en het ballonnetje dus zijn werk gedaan had. Mijn bevalling kon beginnen!

Vliezen breken

In de ochtend werden na de controle mijn vliezen gebroken. Dit ging echter nog niet zo gemakkelijk. Het werd nog even spannend! De verloskundige constateerde namelijk dat er mogelijk een handje bij het hoofdje zat. Gelukkig verplaatste dit handje snel. Maar toch was het probleem nog niet geweken. Onze dochter lag namelijk niet ‘vast’. Het is lastig uit te leggen, maar de waren bang dat bij het breken van de vliezen eventueel bijvoorbeeld de navelstreng naar buiten zou komen. Dit was dus reden om druk uit te gaan voeren. Mijn vliezen werden dus wel gebroken, alleen moest een zuster, enorme druk uitoefenen op mijn buik, om mijn dochter naar beneden te duwen! Auw!! Gelukkig heeft dit wel gewerkt in zijn mijn vliezen toen succesvol gebroken. 

Weeën 

Na het breken van mijn vliezen, kreeg ik 60min de tijd om mijn lichaam de kans te geven om zelf weeën op te gaan wekken. Nouja,, je raad het vast al. Mijn lichaam deed dus helemaal niks!

Het was dus tijd voor de wee-opwekkers. Deze kreeg ik via een infuus. De pomp met hierin de wee-opwekkers zou om de zoveel tijd verhoogd worden. En zo werd gekeken hoeveel ik nodig had om goede weeën te krijgen. Tegelijkertijd lig ik ook aan de CTG om te monitoren hoe het gaat. 

En wederom, mijn lichaam vond het allemaal niet genoeg. Uiteindelijk stond de pomp op maximaal en begon ik dan eindelijk weeën te krijgen. 

Toen ging het snel

De weeën kwamen erg snel, als snel zat ik op het gewenste aantal weeën, 5 per 5min (geloof ik). Echter vond mijn lichaam dit niet genoeg en kreeg ik regelmatig 6 á 7 weeën per 5min te verduren. De meeste weeën heb ik op de bal weg kunnen puffen. Tot ik het genoeg vond en ik toe was aan de ruggenprik! Wat wilde ik graag een ruggenprik nu! 

De ruggenprik

Na het vragen van de ruggenprik moest ik in bed gaan liggen, zodat ik klaar was als het zover is. Helaas kreeg ik natuurlijk weer slecht nieuws. Het was te druk en de ruggenprik kon niet gezet worden, hij was aangevraagd, maar het kon nog lang duren. Ons ziekenhuis bood echter nog de mogelijkheid voor andere pijnbestrijding. Gelukkig! 

Alternatieve pijnbestrijding

Het alternatief was een stofje via je infuus. Ik durf niet meer te zeggen hoe het heet. Ik noem het vooral gewoon drugs! En mijn beste vriend tijdens de bevalling. Je kreeg hierbij een knop, welke je zelf in kon drukken. Het stofje kwam dan in je infuus, werkte erg snel, maar was ook snel uitgewerkt. Er zat natuurlijk een limiet op! haha! 

Deze vorm van pijnbestrijding gaf echter wel wat nadelen. Het zou alleen het scherpe randje van de weeën afhalen. En dit klopt, je voelt alles nog steeds, en het doet nog steeds veel pijn! Alleen net iets minder! Verder zorgt het er ook voor dat je soms dus stopt met ademen, oftewel zo high bent dat je gewoon vergeet te ademen. Hierdoor moest er het eerste uur een verlofkundige bij me blijven om alles te monitoren. Steeds als mijn zuurstof achteruit ging werd ik aangesproken of aangetikt. 

Persweeën

Al snel kreeg in persweeën. Echter de geluksvogel die ik ben, mocht ik niet persen! Mijn dochter lag namelijk nog niet laag genoeg. Ik moest de weeën dus weg blijven puffen! Als je denkt dat het weg puffen van normale weeën al vervelend is, persweeën zijn nog erger! Tot overmaat van ramp, raakte ook de pomp met mijn ‘drugs’ nog leeg! Nee!!! Nu zou je verwachtte dat zoiets zo opgelost is. Echter werd deze vorm van pijnbestrijding niet echt vaak gebruikt. Dit betekent dus dat de zuster die mijn pomp moest vervangen, geen idee had hoe ze dit moest doen! Die arme vrouw moest onder enorme druk dat ding zien te vervangen. Ik lag namelijk te schreeuwen van pijn! De vrouw voelde zich enorm schuldig. Gelukkig is het haar uiteindelijk gelukt en kon ik mijn ‘drugs’ weer gebruiken.

Op mijn zij draaien

Nadat ik al ruim een uur persweeën aan het wegpuffen was, adviseerde ze me om echt op mijn zij te gaan liggen. Dit zou namelijk bevorderlijk zijn voor het lager komen van mijn dochter. Zo gezegd zo gedaan. Nee dit klinkt nu erg makkelijk, maar zo gemakkelijk was het niet! Het was een hel om mezelf op mijn zij te leggen! Eenmaal op mijn zij, ging het snel. Ook mocht ik nu eventueel mee drukken als ik echt niet anders kon. Dit heb ik dan ook gedaan. Uiteindelijk werd dan ook snel de verloskundige er weer bij geroepen.

Persen

Het was eindelijk tijd om te persen. Thank you! En daar gingen we. Ik was al kapot! En nu moest ik nog alles geven om mijn dochter ter wereld te brengen. Dit heb ik dan ook gedaan. Echter heb ik ook vaak geroepen “ik wil niet meer!”, “ik kan dit niet!”. En als domper mocht ik tijdens het persen ook mijn ‘drugs’ niet gebruiken! Volledig zonder pijnbestrijding dus. Wat heb ik veel respect voor vrouwen, we doen het toch allemaal maar even! Wat een oerkracht! En wat een pijn! Ik bedoel “the ring off fire” zal voor mij nooit meer dezelfde betekenis hebben!

Liefde op het eerste gezicht

Dan is daar het moment, dat je kind op je buik gelegd wordt. De pijn als sneeuw voor de zon verdwijnt, en jij alleen nog maar kan huilen van geluk! Wat een prachtig moment is dit. Ik zag mijn dochter voor het eerst, en wat is ze mooi!

Onze dochter Lizzy is geboren op 14 december 2020 om 21:16u. Ze was 51 cm groot en woog 3615 gram.

Geboorte Lizzy_ Bevalling inleiding

Dit moment heb ik bij de geboorte van mijn zoon Mika nooit gehad, lees hiervoor mijn andere blog Mijn Bevalling, Spoedkeizersnede Onder Narcose.

De placenta

Goed, bij veel vrouwen eindigt het bevallingsverhaal hier. Maar laten we het ook eens hebben over het deel van de bevalling waar vaak niet over gepraat wordt. Je bent namelijk nog niet klaar wanneer je, je kindje op je borst krijgt. Je moet namelijk ook de placenta nog ter wereld brengen. Zo beurs als je daar beneden al bent, moet er nog iets doorheen. Wat zacht getrek aan de navelstreng en geduw op je buik. Wederom wordt gevraagd of je wil persen. Ik had echter geen weeën of iets dergelijks meer, en alleen maar oog voor mijn dochter. Maar dat ding moet er natuurlijk wel uit! Het heeft even geduurd bij mij, maar uiteindelijk is ook de placenta ter wereld gekomen. Deze wordt dan gecontroleerd, of hij heel is en er gezond uitziet.

Nog niet klaar!

Dan denk je klaar te zijn? Helaas! Nu wordt even de schade daar beneden bekeken en eventueel weer, zo goed als mogelijk, opgelapt. Ik kreeg 7 hechtingen, zonder echte verdoving werden deze geplaatst. Ze hadden wel een spray of iets gebruikt, echter werkt dit ook maar half! Geen pretje!

Dan zijn we nu wel echt aan het eind gekomen van mijn bevallingsverhaal door behulp van inleiding. Ik hoop dat ik je met dit verhaal een idee heb kunnen geven van hoe een dergelijke bevalling in zijn werk gaat. Natuurlijk is een bevallingsverhaal erg persoonlijk en verschilt dit per persoon. 

(Visited 11 times, 1 visits today)