Elke bevalling is anders, uniek. Op 16 januari 2017 ben ik bevallen van onze zoon, door middel van een spoedkeizersnede onder narcose. Graag vertel ik jullie hoe ik mijn bevalling ervaren heb en hoe deze verlopen is.

Weeën?

Zondag laat in de middag vertelde ik nog hoe klaar ik was met de zwangerschap. Op die dag was ik 37 weken en 5 dagen zwanger, opgeblazen als een ballon, zwangerschapsdiabetes, bekkenpijn en zat er helemaal doorheen. Op dinsdag zou ik naar het ziekenhuis mogen voor een inleiding, hier keek ik erg naar uit! Echter wilde onze kleine man daar niet op wachten.

De verloskundige heeft me altijd verteld dat wanneer je weeën krijgt, je dit wel weet… nou ik kan je zeggen… als je het nog niet eerder meegemaakt hebt is het niet zo dat je het meteen weet wanneer het gebeurt. Dit avond begon ik last te krijgen van mijn buik, ik vond dit echter niet raar want ik had al erg vaak last van mijn grote buik. Ik ben toen in bad gegaan om de pijn hopelijk wat te laten zakken, wat helaas geen zin had. Natuurlijk niet, want ik had gewoon weeën zonder dat ik dit echt in de gaten had.

De pijn bleef aanhouden, man lief is echter gewoon gaan slapen en ook ik heb dit even kunnen doen. Tot ik merkte dat het echt tijd was, en ik het zelf ook niet meer kon ontkennen, en had duidelijk weeën en de kleine kwam eraan. Mijn bevalling was echt begonnen! Uiteindelijk zijn we, zo nuchter als we waren, pas in de ochtend naar het ziekenhuis gegaan.

Op naar het ziekenhuis

Eenmaal in het ziekenhuis is alles in sneltrein vaart gegaan. Ik was misschien een uur binnen en er kwam al iemand controleren omdat de hartslag van de baby niet goed zou zijn, hij zou dippen. Kort daarna bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben en werd er besloten om mijn vliezen te breken. Toen bleek dat onze kleine man ook nog eens in het vruchtwater gepoept had. Ik was zelf druk met weeën opvangen en je realiseert je dan niet helemaal wat er allemaal gebeurt, ik liet het allemaal op me afkomen.

Hoge spoed

Ineens kwam er iemand binnen en legde een blauw operatie vest op me borst, die moest eigenlijk aan… Maar na het breken van de vliezen kwam ik in een weeën storm en ik kon echt niet meer functioneren. Voor ik het wist werd ik met spoed naar de OK gereden. Dit ging allemaal zo ontzettend snel, dat ik er niet eens bij na kon denken.

Ik kom de OK binnen, ik wordt op een andere erg ongemakkelijke tafel gelegd, mijn arme gespreid, en toen voelde ik ook de tafel nog eens schuin gaan. Ik kreeg een kapje op mijn mond, en de vraag of ik even tot 10 wilde tellen.

Baby wordt geboren

Als je kinderen hebt, leer je pas echte liefde kennen…….

Baby in couveuse

Onder narcose

1…2…..3…..4……. Verder ben ik nooit gekomen. Onder het tellen kon ik nog horen dat er van alles gebeurde, mijn man was bij mij maar waar precies wist ik niet.

Het eerste wat ik me daarna kan herinneren is dat er op mijn buik geduwd werd, en ik dit zeer onaangenaam vond. Ik hoorde iemand die aan het telefoneren was. Ik deed mijn best om wakker te worden, want het eerste wat in mijn hoofd rond ging was,, WAAR IS MIJN KIND? Is alles wel goed?! Dit wat dan ook het eerste wat ik zei. Helaas kon de desbetreffende meneer op de uitslaapkamer hier niet direct antwoord op geven. Waar is mijn kind en waar is mijn man? Dit heb ik meerdere keren gevraagd. De man is dit gelukkig meteen gaan uitzoeken en ik kreeg te horen dat mijn kind een moeilijke opstart had maar dat ik zo naar hem toe mocht. Waar mijn man was? Dat kon hij mij niet vertellen.

Voor het eerst mijn zoon zien

Al snel brachten ze me (gelukkig) naar de couveuse waar mijn zoontje in lag. Bij de ingang van de kamer, stond mijn moeder op me te wachten. We hadden haar voor dit alles nog kunnen bellen. Mijn moeder was naar het ziekenhuis gekomen omdat ze zich zo zorgen gemaakt had. Samen met haar en mijn man (die gelukkig ook toen aankwam lopen) ben ik naar hem toe gebracht. Ik was nog helemaal van de kaart van de narcose en medicatie.

Maar daar lag hij dan, in de couveuse met een heleboel toeters en bellen om hem heen. Het enigste wat in me omging was dat ik hem wilde vast houden..

Gelukkig mocht dit, en kon ik dan eindelijk, enkele uren na zijn geboorte ons kindje in mijn armen sluiten! Wat een rijkdom!

Hoewel ik helaas niet wakker ben geweest tijdens mijn bevalling, kijk ik hier toch enigszins positief op terug. Ons kindje was in levensgevaar, en het was nodig! De ervaring was niet leuk, en mijn bevalling heeft zijn schade achtergelaten. Wij zijn erg dankbaar, dat de artsen zo snel gehandeld hebben!

(Visited 74 times, 1 visits today)